Η 4Ε επιλέγει τρία παραδείγματα τα οποία είχε τεκμηριώσει στο από 27/2/2024 έγγραφό της:
1. Η αμφισβητούμενη χημική μέθοδος προσδιορισμού (μέτρησης) των MOAH.
Η Κομισιόν αποδέχεται τις αδυναμίες της αναλυτικής μεθόδου προσδιορισμού (μέτρησης) των MOAH που προτείνει, αποδεχόμενη εν πολλοίς τα επιχειρήματα της 4Ε. Στην ευρεία οικογένεια των MOAH υπάρχουν και άλλες λιγότερο ή αμφιβόλου τοξικότητας χημικές ενώσεις, που παρεμποδίζουν (interfere κατά την ορθή χημικά έκφραση) τον προσδιορισμό και οι οποίες συμπροσδιορίζονται (συν-αθροίζονται). Δηλαδή, η μέθοδος συμπροσδιορίζει ένα άγνωστης δομής μείγμα ενώσεων, θεωρώντας τα όλα σαν τοξικά MOAH, άρα μπορεί να δώσει ψευδώς υψηλά ή χαμηλά αποτελέσματα. Συνεπώς, είναι αντιεπιστημονική αλλά και νομικά αβάσιμη η ενοχοποίηση και η καταδίκη των παραγωγών, των τυποποιητών, του ίδιου του ελαιόλαδου και του πυρηνέλαιου, με την κατηγορία ότι υπερβαίνουν κάποια ποσοτικά όρια, βασιζόμενοι σε ανασφαλείς μεθόδους μέτρησης της περιεκτικότητας σε MOAH.
2. Ο ασαφής διαχωρισμός των τοξικών από τα μη τοξικά MOAH.
Αν και η Κομισιόν δέχεται ότι οι προσδιοριζόμενες σαν MOAH χημικές ενώσεις, περιλαμβάνουν και ενώσεις για τις οποίες υπάρχουν μόνο ενδείξεις τοξικότητας, χωρίς να είναι αποδεδειγμένα τοξικές, ωστόσο τελικά τις περιλαμβάνει στις τοξικές ενώσεις, με τη λογική ότι σε περίπτωση αμφιβολίας, όλες αυτές οι ενώσεις θα πρέπει να θεωρούνται τοξικές.
Η προσέγγιση αυτή είναι πρακτικά απαράδεκτη σε όλους τους τομείς της Χημείας Τροφίμων, καθώς διαφορετικά, στηριζόμενοι σε ενδείξεις και μόνο, θα έπρεπε να αποκλειστούν πάρα πολλά συστατικά και τρόφιμα με ευρεία χρήση.
3. Τα φυσικά-ενδογενή συστατικά και το πυρηνέλαιο.
Συναφής με το παραπάνω είναι η αποδεδειγμένη στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία, ύπαρξη φυσικών-ενδογενών μη-τοξικών συστατικών. Αν και η Κομισιόν το αποδέχεται, ωστόσο καταλήγει να συμπροσδιορίζει και αυτά εντός των τοξικών MOAH.
